Over twee jaar zullen de inwoners van Rabat niet meer weten waar ze hun doden moeten begraven

Dit is voortaan een van de meest complexe problematieken die de stad Rabat en haar zusterstad Salé zullen moeten aanpakken. De begraafplaatsen van de hoofdstad van het Koninkrijk hebben steeds meer moeite om de doden op te vangen. Met de dag wordt de ruimte voor begraafplaatsen binnen de stad kleiner en de gemeente luidt al de alarmbel. Volgens de vice-burgemeester van Rabat, Abdelmouniim Madani, zullen de inwoners van de stad over twee jaar niet meer weten waar ze hun doden moeten begraven. In naam van een drievoudige zorg voor hygiëne, stedelijke rationaliteit en de onaangepastheid van begraafplaatsen aan het dichte stedelijke weefsel, buigen de lokale actoren zich momenteel over het ontwerp van een nieuwe aanpak om deze dienst te beheren, want er zal vooral een moeilijke stedelijke orde gerespecteerd moeten worden. "Voordat we nadenken over de aanleg van een begraafplaats, zullen we eerst de juiste locatie moeten aanwijzen om de oriëntatie en de bestemming van de ruimte niet te hoeven veranderen", benadrukt de heer Madani. Het is immers duidelijk dat het bestaan van een begraafplaats op een bepaalde plek de ontwikkeling van die regio zal afremmen en de creatie van commerciële of toeristische activiteiten zal belemmeren. Het meest concrete voorbeeld is dat van de terreinen nabij het graf van Sidi Benacher in Salé, die lang begeerd werden door particuliere bedrijven. Zodra deze hun wil kenbaar maakten om een groene ruimte en recreatiegebied te creëren waar elke verwijzing naar de dood zou worden verborgen, ontstonden er tal van tegenkantingen tegen dit project. De bewoners toonden veel scepsis, uit angst dat de plek haar identiteit zou verliezen als de zone zou worden opengesteld voor meervoudig gebruik. De stad staat dus voor een reële uitdaging, want er zal gekozen moeten worden voor een van de twee scenario's die momenteel mogelijk zijn. De gemeenteraad zal moeten kiezen: een grote begraafplaats aanleggen in een peri-urbane zone, namelijk in een andere gemeente, ver van Rabat gelegen, zoals Aïn Aouda. Maar dit idee van verplaatsing zal niet zonder gevolgen blijven, want het kan op sterke weerstand stuiten, zowel van de kant van de bewoners, wier praktijken sterk zouden worden gewijzigd, als van sommige gekozenen van de stad, die begraafplaatsen in de buurt willen creëren of behouden of er nog een willen aanleggen; en dat brengt ons bij de tweede keuze. De vice-burgemeester van Rabat stelt in dit kader voor om de groene gordel, gelegen aan de grens van elke stad, te kiezen als plek om deze begraafplaats te huisvesten. "Als we voor dit scenario kiezen, zal de verstedelijking van de stad beschermd worden en zal de nieuwe begraafplaats goed geplaatst zijn in een gastvrije en groene ruimte, naar het voorbeeld van wat in andere landen wordt gedaan", geeft de heer Madani aan. In afwachting van de beslechting van deze kwestie bevindt de begraafplaats zich dus in het hart van een conflict tussen de logica van het openbaar optreden, dat haar uit haar traditionele verankering wil halen, de religieuze fundamenten, die deze pogingen afremmen maar zich er soms aan aanpassen, en de praktijken van de bewoners, voor wie de begraafplaats een plek van nabijheid en sociabiliteit blijft die op collectieve en symbolische wijze wordt ingevuld.

De begraafplaatsen in Rabat en haar zusterstad Salé worden helaas gekenmerkt door een hoge dichtheid aan graven en worden momenteel bereikt en ingesloten door de stedelijke expansie. In afwachting van projecten op langere termijn legt de administratie vooral de nadruk op de strijd tegen het informele aspect van begraafplaatsen door nieuwe regels voor organisatie en ruimtebeheer in te voeren. De gemeenteraad benadrukt immers de noodzaak om omheiningen, muren en poorten te installeren, en toezicht te houden op begrafenissen en doorgangen binnen de begraafplaats. Een van de gekozenen in de gemeenteraad van Rabat herinnert eraan dat men "de anarchie moet bestrijden met omheiningen en controle door de bewaker. Men moet hem verplichten te begraven met een vergunning, er zijn uitlijningen nodig, want in de stad begraaft men niet zoals op het platteland, waar de administratieve, reglementaire of grondgebonden beperkingen minder sterk zijn", geeft een gekozene aan.

Fournisseur / Bron : Y. A., Le Matin