“De doden zijn niet dood”, een tentoonstelling van Malik Nejmi

"De doden zijn niet dood" is het thema van een tentoonstelling van de Marokkaanse fotograaf Malik Nejmi, die plaatsvindt in Rabat, geeft een communiqué van Kulte Gallery & Editions aan. Het gaat om een video rond de Senegalese migratieproblematiek die geïnspireerd is op de moord op twee straatverkopers in Florence (Italië), Mor Diop en Samb Modou, door een fascistische extremist gelieerd aan de partij Casapound in december 2011.

Deze video, die manifest de idee van een sequentie opeist die gedacht is als een sociaal tableau, probeert "uit het veld van de hedendaagse kunst te treden om een ruimte voor dialoog en cultuur voor te stellen, bezield door de wil om de processen van uitsluiting van migranten in de stad aan de kaak te stellen", onderstreept het communiqué.

Tijdens zijn residentie in de Villa Medici in Italië in 2013-2014 was Nejmi gefascineerd door de moed van de straatverkopers die door Europa reizen en hij heeft zich verbonden met de Senegalese gemeenschap die in Italië is gevestigd, merkt dezelfde bron op.

"Het lied van de immigratie is een eeuwig gedicht, een cyclus van leven en dood, waar degenen die proberen de Middellandse Zee over te steken elkaar kruisen met degenen die ervan terugkeren en terugkeren naar het voedende land. Wij worden allen geleid door de stemmen van een permanent ballingschap", meent deze artiest, geciteerd door het communiqué.

In 2012, terwijl hij op verkenning was op het moment van de officiële herdenkingen, ontmoet Malik Nejmi de Senegalese gemeenschap op dit moment van bezinning. "Een soort levend tableau, een groep mannen verenigd in een moskee probeerde zich te organiseren voor een collectief gebed, een gebed voor de doden zoals dat in elke moslimcontext gebeurt", zegt hij.

De video geeft dit moment van gebed weer in een sequentie-shot. Dit moment, zo gefilmd, laat de inhoud zien van het geweld dat op deze gemeenschap is losgebarsten en de nauwe banden die worden gelegd tussen het religieuze en het politieke in hun migratietraject.

"Een camera toestemming geven om dit intieme moment (een integrale lezing van de Koran) te filmen is een manier om de strijd te verlengen: strijden om te bestaan op een land van ontvangst stelt geduchte existentiële vragen. Moet men terugkeren naar het land? Moet men in een "vijandig" land blijven? Vragen die ook noodzakelijkerwijs de positie van de artiest in de burgermaatschappij, in de stad bevragen, vragen van engagement die inherent zijn aan de velden van de cinema en de hedendaagse kunst. "Je mag filmen als je film ons helpt te strijden", meent het communiqué.

De titel van de film is geïnspireerd op de bundel "Les Souffles" (Leurres et lueurs, 1960) van de grote Senegalese dichter Birago Diop, en behandelt zo de plaats van taal, woorden en het idee zelf om te strijden met woorden vertaald in de taal van de inboorling en die dan klinken als een antifascistische politieke slogan.

Fournisseur / Bron : MAP, Libération